Stewart strijdt al jaren voor betere salarissen
Breanna Stewart, meervoudig All-Star en kampioen met de New York Liberty, begint aan haar negende seizoen in de WNBA. Ze heeft de strijd voor zichtbaarheid en eerlijke betaling van dichtbij meegemaakt en ziet nu een cruciaal moment naderen.
“Het gaat in kleine stapjes omhoog,” zegt Stewart. “Maar hopelijk zorgt de nieuwe tv-deal straks voor een flinke sprong vooruit.”
De huidige collectieve arbeidsovereenkomst (CBA) loopt nog twee jaar, maar de speelsters hebben gekozen om nu al te heronderhandelen — in de hoop eindelijk een salarisverhoging te krijgen die past bij de groei van de competitie.
Nieuwe tv-deal en chartervluchten, maar beloning blijft achter
De WNBA haalt inmiddels recordbedragen op uit sponsoring, kaartverkoop én een nieuwe mediadeal van ongeveer 200 miljoen dollar per jaar vanaf 2026. Er is uitbreiding met nieuwe teams, en eindelijk zijn volledige chartervluchten ingevoerd — jarenlang een speerpunt voor de speelsters.
Toch verdienen de speelsters slechts een klein deel van de opbrengsten, iets waar steeds meer kritiek op komt.
“Het talent is er, het product is er,” zegt Arike Ogunbowale van de Dallas Wings. “Nu is het tijd om daar ook voor betaald te worden.”
Grote kloof met de NBA blijft pijnlijk zichtbaar
Terwijl NBA-rookies miljoenen verdienen, tekenen WNBA-toptalenten zoals Paige Bueckers en Caitlin Clark voor een basissalaris van net boven de $78.000. Zelfs gevestigde sterren als Stewart en A’ja Wilson verdienen maximaal $240.000 per jaar.
Ter vergelijking: Victor Wembanyama, de nummer 1 pick van de NBA in 2023, kreeg een rookiecontract van $55 miljoen, waarvan hij vorig jaar $12,2 miljoen opstreek.
“Ze betalen vrouwen vandaag de dag veel minder dan wat mannen 50 jaar geleden al kregen,” zegt David Berri, econoom aan Southern Utah University.
Wat zou een eerlijk salaris zijn?
Volgens Berri zou een gelijke verdeling van de inkomsten (zoals de NBA dat kent) betekenen dat de gemiddelde WNBA-speelster minstens $1 miljoen per jaar verdient. Topsalarissen zouden dan oplopen tot $3 à $5 miljoen.
Maar of de NBA, die nog steeds voor 60% eigenaar is van de WNBA, bereid is om zulke bedragen te betalen, is onzeker.
“Gaan ze erkennen hoe weinig ze hen betaalden?” vraagt Berri zich hardop af. “En ineens zeggen: ‘Hier heb je $5 miljoen?’”
Stewart ziet in ieder geval potentie:
“Er zijn speelsters die meer dan een miljoen waard zijn,” zegt ze. “En het zou een belangrijk precedent zijn.”
Staking als laatste redmiddel?
Tot nu toe heeft geen enkele onderhandeling geleid tot een staking, maar het is een reële mogelijkheid. Toch is de WNBA financieel nog te klein om echt macht uit te oefenen door het spel stil te leggen, stelt Berri.
“Als je niet komt opdagen, kost dat de eigenaren nauwelijks geld.”
Wel kunnen WNBA-speelsters, net als het Amerikaanse vrouwenvoetbalteam, de publieke opinie benutten. De gelijkheidsstrijd van het USWNT leidde zelfs tot wetgeving in het Congres.
“Ze staan altijd op voor anderen,” zegt Risa Isard van UConn. “Waarom zouden ze dan niet opkomen voor zichzelf?”
