De geboorte van ‘The Special One’
Het was in maart 2004 dat José Mourinho zichzelf op de wereldkaart zette. Na Porto’s sensationele uitschakeling van Manchester United in de Champions League sprintte hij juichend langs de lijn van Old Trafford. Die avond werd The Special One geboren.
Elf jaar later keerde hij terug naar Engelse bodem, dit keer als coach van Benfica, tegen Chelsea – de club waar hij zichzelf vestigde als een van de grootste managers van zijn generatie.
Chelsea-fans blijven hem eren
Al na twee minuten klonk zijn naam door Stamford Bridge. Mourinho blies een kus naar het publiek dat hem nog steeds op handen draagt. Toch had hij verder weinig reden tot glimlachen: zijn ploeg kwam al na 18 minuten op achterstand en wist die nooit weg te werken.
Toen zijn naam later in de tweede helft opnieuw gezongen werd, leek het meer op medelijden dan op angst voor een oude meester die nog één keer zou toeslaan.
Van triomfen naar teleurstellingen
Tussen die memorabele avond in Manchester en de nederlaag tegen Chelsea lagen talloze prijzen, waaronder twee Champions League-titels. Maar ook drie ontslagen bij zijn laatste drie clubs, periodes die meer teleurstellingen dan hoogtepunten brachten.
Waar Mourinho ooit grote reuzen velde, oogde hij nu machteloos. De cijfers gaven Benfica misschien nog een kans, maar het spelbeeld niet. Chelsea hoefde nooit écht vol gas te geven.
Mourinho blijft strijdbaar
Na afloop bleef Mourinho onverstoorbaar. In zijn persconferentie verdedigde hij zijn recente prestaties en benadrukte hij dat zijn drang om te winnen onverminderd groot blijft.
“Mijn carrière heeft me gebracht naar een positie waarin iedereen denkt dat ik magie heb om dingen te laten gebeuren,” zei hij.
“Ik verliet Man United na het winnen van prijzen, ik verliet Tottenham na het bereiken van een finale, ik verliet Roma na twee Europese finales. Maar bij mij is het nooit genoeg. Ik wil altijd meer.”
Glorie in het verleden
Toch rijst de vraag of Mourinho nog steeds de manager is die hij ooit was. Zijn charisma en motivatie zijn onverminderd aanwezig, maar de magie lijkt te zijn vervlogen.
Het lijkt erop dat zijn gloriedagen onlosmakelijk verbonden zijn met het verleden. Een verleden waarin The Special One echt zijn naam eer aandeed.
