Ex-UFC-ster Poirier reflecteert op leven na de Octagon
Dustin Poirier heeft moeite om zijn pensioen als MMA-vechter volledig te accepteren. De 36-jarige Louisianaan sloot zijn legendarische carrière in juli af na een nederlaag tegen Max Holloway tijdens UFC 318, zijn laatste gevecht in eigen staat. Poirier vocht professioneel sinds 2009 en was jarenlang een van de toplichtgewichten in de UFC.
💔 Pensioen valt zwaarder dan verwacht
“Het is moeilijker dan ik dacht,” vertelde Poirier aan MMA Fighting.
“Ik dacht dat het een opluchting zou zijn om de handschoenen eindelijk neer te leggen, dat die druk weg zou zijn en dat het leven op een andere manier zou beginnen… Maar dat is nog niet zo. Misschien moet ik het nog verwerken, het kost meer tijd dan ik dacht.”
Poiriers dagelijkse routine bestond jarenlang uit intensieve trainingen en constante zelfverbetering. Dat ritme, zo zegt hij, mist hij enorm:
“Elke dag wakker worden met een vuur onder je, proberen een betere vechter te zijn, dat was mijn leven. Het is meer dan een sport geweest; het was de manier waarop ik leefde.”
🏆 Legendarische carrière in de Octagon
In 14 jaar in de UFC verzamelde Poirier een indrukwekkend cv:
- Interim lichtgewichttitel
- Overwinningen op Max Holloway, Conor McGregor (tweemaal), Eddie Alvarez en Justin Gaethje
- Record van 10 Fight of the Night-bonussen
- Jarenlang top 10-ranking in de lichtgewichtdivisie
Toch blijft hij bekend als een van de beste vechters die nooit een onbetwiste titel won.
⏳ Leven buiten de UFC
Poirier geeft toe dat hij het vechten meer mist dan verwacht. Hij houdt zich momenteel bezig om niet te veel stil te zitten:
“Ik probeer mijn hoofd bezig te houden, dingen te doen zodat ik niet kan stilstaan. Maar god, de dagen zijn lang als je niet traint. Het is een manier van leven, geen gewone sport.”
Hoewel hij het vechten mist, acht Poirier een comeback zeer onwaarschijnlijk. Zijn vrouw en familie steunen hem in zijn pensioen, en zijn laatste gevecht in New Orleans beschouwde hij als een perfecte afsluiting:
“Het was een perfecte afsluiting. Ik zou mezelf tekortdoen door terug te komen. Nooit zeggen nooit, maar het zou perfecte omstandigheden vereisen om ooit nog de handschoenen aan te trekken.”
