De 4 Nations Face-Off is aangebroken, en hoewel het format en de legitimiteit van het toernooi enige kritiek hebben gekregen, belooft deze confrontatie tussen vier van ‘s werelds beste ijshockeylanden een spektakel te worden. Het is tenslotte de eerste best-on-best competitie in acht jaar.
Alle vier de teams hebben een overvloed aan talent, en hier zijn de redenen waarom elk land kans maakt om te winnen – of juist om vroegtijdig uitgeschakeld te worden.
Canada 🇨🇦
Ze kunnen alles winnen als: Hun sterren het team dragen. Canada’s topspelers zijn ongeëvenaard in dit toernooi. Minstens één van Connor McDavid, Sidney Crosby (hopelijk grotendeels fit), Nathan MacKinnon of Cale Makar zal het grootste deel van de speeltijd op het ijs staan – en dat is Canada’s grootste troef. Als deze supersterren, wellicht de vier beste spelers van het toernooi, hun niveau halen, wordt Canada moeilijk te verslaan. Als de secundaire spelers daarnaast een solide allround spel kunnen spelen, des te beter.
Het gaat mis als: De doelverdediging zo zwak blijkt als velen vrezen. De dagen van Martin Brodeur, Roberto Luongo en Carey Price als Canada’s laatste verdedigingslinie liggen ver achter ons. De doelmanpositie was vanaf het begin de grootste zorg voor Team Canada, en de keuzes van de technische staf zorgden voor gefronste wenkbrauwen. Mocht een matige goalie-prestatie Canada de titel kosten, terwijl Vezina Trophy-kandidaat Logan Thompson thuisblijft, zou dat een pijnlijke misser zijn.
X-factor: Makar. Canada heeft hier meerdere opties, maar Cale Makar zal waarschijnlijk de meeste ijstijd krijgen. Hij is de belangrijkste man op de blauwe lijn en zal de powerplay leiden. In een team vol sterren die de puck moeten delen, zal het spel vaak beginnen bij Makar.
Brandende vraag: Wie wordt Canada’s startende goalie? Adin Hill, Jordan Binnington of Samuel Montembeault? Geen van hen speelt dit seizoen op een uitmuntend niveau, en in een kort toernooi met weinig ruimte voor fouten ligt de druk enorm hoog.
Conclusie: Elk internationaal toernooi zonder Canadese winst wordt gezien als een mislukking, maar de druk is dit keer extra groot. Voor het eerst in lange tijd is Canada niet de onbetwiste favoriet. In recente best-on-best toernooien had Canada weinig moeite om te domineren. Na bijna tien jaar wachten op de Crosby-McDavid-combinatie zou het missen van de titel een bittere pil zijn.
Finland 🇫🇮
Ze kunnen alles winnen als: Ze zich vasthouden aan hun identiteit. Finland is altijd een lastige tegenstander op internationale toernooien en heeft een goed uitgebalanceerd team dat lastig te verslaan is. Hun beste kans ligt in een sterke defensieve structuur, aangezien ze aanvallend minder talent hebben dan de concurrentie.
Het gaat mis als: Het gebrek aan verdedigers hen fataal wordt. Blessures van Miro Heiskanen, Rasmus Ristolainen en Jani Hakanpää waren zware klappen voor Finland. Slechts 11 Finse verdedigers hebben dit seizoen in de NHL gespeeld, en Esa Lindell is nu de onbetwiste nummer één op de blauwe lijn – een zware taak tegen de absolute wereldtop.
X-factor: Patrik Laine. Finland heeft een aantal geweldige aanvallers – zoals Aleksander Barkov, Sebastian Aho en Mikko Rantanen – maar mist een echte gamebreaker zoals andere teams die hebben. Laine heeft het vermogen om een wedstrijd in één schot te beslissen, en zijn kracht in de powerplay kan cruciaal zijn om wedstrijden te stelen.
Brandende vraag: Kunnen ze de afwezigheid van Heiskanen opvangen? Zijn gemis is niet te onderschatten. Heiskanen is elk seizoen een kanshebber voor de Norris Trophy en had in dit toernooi gemakkelijk 30 minuten per wedstrijd kunnen spelen.
Conclusie: Finland staat voor een lastige uitdaging tegen de topfavorieten, maar ze zijn niet voor niets uitgenodigd. Met slechts vier teams in het toernooi heeft iedereen een kans.
Zweden 🇸🇪
Het gaat mis als: Hun centers overklast worden. Zweden’s grootste zwakte zit op misschien wel de belangrijkste positie: center. In vergelijking met de andere teams zijn hun topcenters – Elias Pettersson, Mika Zibanejad, Elias Lindholm en Joel Eriksson Ek – niet dominant genoeg. Ze hebben moeite om productief te zijn dit seizoen en kunnen in de problemen komen tegen de elitecenters van de concurrentie.
Ze kunnen alles winnen als: Ze gewoon hun potentieel benutten. Niemand die naar Zweden’s selectie kijkt zal denken dat ze talent missen. Ze hebben serieuze topspelers in William Nylander, Jesper Bratt, Lucas Raymond en Adrian Kempe. Daarnaast beschikt Tre Kronor over een ervaren en sterke defensie met Victor Hedman, Rasmus Dahlin, Gustav Forsling en Mattias Ekholm, die prima kunnen concurreren met de andere toplanden.
X-factor: Pettersson. Misschien heeft hij een beetje nationalistische trots nodig om zijn seizoen op gang te krijgen. Net als bij Vancouver Canucks, waar hij na de J.T. Miller-trade een grotere rol heeft gekregen, zal Zweden sterk op hem leunen. Als Pettersson in topvorm speelt, kan hij Zweden ver dragen.
Brandende vraag: Kunnen ze zich onderscheiden van de concurrentie? Zweden heeft een diep en talentvol team, maar op papier staan ze nog altijd een stap achter Canada en de VS. Een snelle start is cruciaal, want Zweden opent het toernooi tegen Canada in Montreal, gevolgd door een clash met aartsrivaal Finland.
Conclusie: Zweden is een goed team, maar misschien net niet zo goed als sommige andere deelnemers. Als ze de titel winnen, zou dat als een lichte verrassing worden gezien.
Verenigde Staten 🇺🇸
Ze kunnen alles winnen als: Hun diepte op alle posities tot uiting komt. De VS is de favoriet in dit toernooi, en dat is geen verrassing. Ze beschikken over een indrukwekkende mix van snelheid, doelpuntenmakers, spelmakers en mobiele verdedigers – en dat alles voor de beste goalie ter wereld. In 2016 werd de VS uitgeschakeld door te veel te leunen op grit en veteranen, maar dit keer lijkt de strategie aangepast: een moderne, aanvallende speelstijl gericht op een gouden generatie.
Het gaat mis als: Hockey onvoorspelbaar blijft. Dit is een beetje een makkelijke uitweg, maar eerlijk gezegd heeft Team USA geen duidelijke zwakke plekken. Je zou kunnen zeggen dat coach Mike Sullivan al een tijdje geen groot toernooi meer heeft geleid, of dat Chris Kreider boven Tage Thompson werd gekozen, maar dat zijn geen beslissende factoren. Hockey is gewoon een onvoorspelbare sport, en in een kort toernooi kan één slechte wedstrijd fataal zijn – maar als dat het enige grote gevaar is, staat de VS er goed voor.
X-factor: Jack Eichel. Auston Matthews is de aanvoerder en eerste center, maar Eichel heeft een beter seizoen. De ster van de Vegas Golden Knights is op weg naar zijn beste offensieve jaar en behoort tot een groep Amerikaanse sterren die voor het eerst op dit niveau hun land mogen vertegenwoordigen. Verwacht dat hij een grote rol speelt in dit toernooi.
Brandende vraag: Is dit het begin van een gouden tijdperk voor USA Hockey? De Amerikanen zijn inmiddels een dominante kracht op jeugdniveau, en veel van hun sterren uit het wereldkampioenschap junioren zijn nu op hun hoogtepunt in de NHL. Met Matthews, Eichel, de Tkachuk-broers, de Hughes-broers, Charlie McAvoy, Brock Faber en anderen heeft de VS een kern die de komende internationale toernooien kan domineren.
Conclusie: De druk is hoog, maar dit toernooi zou het begin kunnen zijn van iets speciaals voor het Amerikaanse ijshockey.
